Susanne werkt met jongeren van veertien tot zestien op VSO De Bodde. “Pubers, maar cognitief en sociaal-emotioneel nog jong”, zegt ze. Als zij-instromer kwam ze vijf jaar geleden binnen. Daarvóór werkte ze in de dagbesteding, met volwassenen die haar toevertrouwden: “Op school geloofde niemand in mij.” Susanne vond zó erg dat ze besloot: ik wil éérder in hun leven komen, en zeggen dat het wél kan.” En dat is precies wat ze nu doet als leerkracht op De Bodde.

Susanne werkt graag met thema’s. “Die sluiten aan bij hoe zij leren: samen praten, kijken en doen. En ik ben dol op sprookjes! Hans en Grietje bijvoorbeeld. Ik lees nu een versie voor van Stephen King. Die is lekker donker, spannend en vol rijke taal.” Terwijl ze voorleest kleuren leerlingen een huisje van peperkoek. “Dat kleine stukje kind zit er nog in”, zegt ze. “Dat mogen ze gewoon hebben.”

Tussendoor stelt ze vragen. Wat is eigenlijk een feeks? Een leerling steekt haar hand op: “Een gemene vrouw.” Susanne knikt. “Je bent zó veel aan het doen”, vertelt ze. “Het is ontspannend, er wordt iets aangeboden, je raakt iets van cultuur én je hebt meteen een ingang naar wat er in de wereld speelt.”

Susanne geeft meer dan les

Ze geeft verhalen die bij haar leerlingen aansluiten. Die ze vooruit helpen. Samen met collega’s puzzelt ze op passend onderwijs voor elke leerling. En of het nu om Hans en Grietje gaat of iets anders: bij Susanne is iets nooit een losse opdracht. Het is altijd een onderdeel van iets groters. Want zoals ze zelf zegt: “Als je de wereld beter begrijpt, kun je je er ook beter in bewegen.”

Susanne is warm, maar ook kritisch en duidelijk. Ze bereidt haar lessen grondig voor en verwacht van leerlingen dat ze meedoen. “Ik doe moeite voor jou, dan mag jij ook moeite doen.” Ze ziet scherp wat een leerling bezighoudt en maakt daar ruimte voor. Midden in de les of rustig op de gang. Grenzen bewaakt ze met humor én ernst. Iedereen doet mee, op zijn eigen niveau.

En weet je wat een mooi verhaal is?

Die oud-leerling die laatst op de koffie kwam. Hij is nu twintig en doet een zorgopleiding bij Prins Heerlijk om huiskamermedewerker te worden. Koffie schenken, een boterhammetje smeren en spelletjes doen met mensen in de zorg. Hij kwam het helemaal trots vertellen. “Ik wilde nooit leren, juf, maar doe het nu toch. En jij zei altijd al dat ik het kon.” Susanne kijkt even weg als ze het vertelt. “Dat is echt supergaaf. Want dat is precies wat ik hoop mee te geven: je kunt het wel. Maar je moet erin blijven geloven en doorzetten.”